از اين اقدام هوشمندانه و
متعهدانه سپاسگزاری و قدردانی می كنم. اين، تكريم شهيدان عزيز ملت ايران است كه
جان خود را نثار هدفهای والا كردند و رضای خداوند را بر آرزوهای حقير مادی ترجيح دادند. سلام خدا بر آنان.
در يكى از همين روزهايى كه ما در خطوط جبهه حركت مىكرديم، يك نقطهاى بود
كه قبلا دشمن متصرف شده بود، بعد نيروهاى ما رفته بودند آنجا را مجددا
تصرف كرده بودند، بنده داشتم از اين خطوط بازديد مىكردم و به يگانها و
به سنگرها و به اين بچههاى عزيز رزمندهامان سر مىزدم، يك وقت ديدم يكى
دو تا از برادران همراه من خيلى ناراحت، شتابان، عرقريزان، آشفته، آمدند
پيش من و من را جدا كردند از كسانى كه داشتند به من گزارش مىدادند كه يك
جملهاى بگويم، ديدم كه اينها ناراحتند گفتم چيه؟ گفتند كه بله ما داشتيم
توى اين منطقه مىگشتيم، يك وقت چشممان افتاده به جسد يك شهيدى كه چند
روز است اين شهيد بدنش در زير آفتاب اينجا باقى مانده.
من به شدت منقلب شدم و ناراحت شدم و به آن برادرانى كه مسؤول بودند در آن
خط و در آن منطقه، گفتم سريعا اين مسأله را دنبال كنيد، جسد اين شهيد را
بياوريد و جسد شهداى ديگر را هم كه در اين منطقه ممكن است باشند جمع كنيد.
اما در همان حال در دلم گفتم قربان جسد پاره پارهات يا اباعبدالله،
اينجا انسان مىفهمد كه به زينب كبرى چقدر سخت گذشت، آن وقتى كه خودش را
روى نعش عريان برادرش انداخت، و با آن صداى حزين، با آن آهنگ بىاختيار،
كلمات را در فضا پراكند و در تاريخ گذاشت فرياد زد «بابا المظلوم حتى قضا، بابا العطشان حتى ندا» پدرم قربان آن كسى كه تا آن لحظهى آخر تشنه ماند و تشنهلب جان داد.
بيانات در خطبههاى نماز جمعه 04/06/1367
+ نوشته شده در دوشنبه 1387/10/16ساعت 19:7 توسط عاشق گمنام
|
